There and Beyond . com

[do. 23-10-08 ~ vr. 24-10-08 / Djibouti City ~ Aden / Djibouti ~ Yemen / 250km.]

Het was woensdag 22 oktober, ergens rond de middag en we zaten in Arta, een klein dorpje 40 kilometer westelijk van Djibouti City, en ik voerde een kort telefoongesprekje dat Jorien als volgt had kunnen opvangen als ze samen met mij op de veranda van ons couchsurfing-adres had gestaan: “Allo? Monsieur Karim? Ahh.. Bon. Ehm.. Il-y-a une boutre vers le Yemen aujourd’hui?” (..) “Oui? Ce soir? Vers Aden! C’est merveilleux!” (..) “Nonnon, maintenant nous sommes a Arta..” Tot onze gigantische verbazing werd ons dus verteld dat er diezelfde avond een boot naar Yemen zou varen, naar Aden nog wel, precies zoals we gehoopt maar zeker niet verwacht hadden.

Er zijn twee manieren om van Djibouti naar Yemen te komen. Er gaat ‘n keer of drie, vier per week een onbetaalbaar duur vliegtuig, of je kunt proberen met de boot over te steken. Proberen. Punt is namelijk dat er geen passagiersschepen varen tussen beide landen, maar alleen vrachtschepen. Kleine, traditionele houten vrachtschuiten. Nu hebben die schepen er over het algemeen geen moeite mee om passagiers mee te nemen, maar ze varen alleen als er vracht te vervoeren valt, en de bestemming is waar de vracht naartoe moet. De enige keuze die je als passagier hebt, is of je mee gaat naar de bestemming van de vracht, of niet mee gaat. Heel frequent wordt er helaas niet gevaren (we hadden verhalen gehoord van mensen die ‘n week of zelfs twee moesten wachten) dus wij wilden mee, ongeacht waar naar toe.

Wie op de kaart kijkt, ziet dat de overstek tussen Djibouti en Yemen verdacht dicht in de buurt komt van het stuk zee dat bekend staat om ’s werelds actiefste piraterij. Wel, het is waar dat de oversteek naar de andere kant van de Golf van Aden niet geheel zonder risico is. Wij hebben echter een gedegen afweging gemaakt en geconcludeerd dat als we ook Ethiopische bussen aan durfden, dat dit risico zeker aanvaardbaar was. Laat ik alvast iets verklappen: uiteindelijk geen piraat gezien. Leander zei: “Dat is omdat jullie zelf de piraten waren!”

[Dit verhaal is nog niet afgelopen, maar telt nog 16 alinea’s. Druk op de knop “more…” hieronder voor de rest van het verhaal.]

(more…)

[di. 02-09-08 ~ do. 23-10-08 / Sudan, Ethiopia, Somaliland, Djibouti]

[Disclaimer: de (onder)ontwikkeling van Afrika is misschien wel een van ’s werelds lastigste onderwerpen van discussie en iets waar wereldwijd ontzettend veel onderzoek naar wordt gedaan. Wij zijn op dat gebied geen professionals en wellicht dat sommige delen van onderstaand schrijfsel daardoor wat gechargeerd, gepolariseerd of gegeneraliseerd over komen, als niet zelfs klinkklare onzin. Wat hieronder staat is slechts onze poging om voor onszelf een touw vast te knopen aan wat we in enkele weken Afrika gezien, gehoord en ervaren hebben. Voel je vrij om ons te corrigeren of aan andere inzichten te helpen: de reply-knop staat benedenaan dit stuk..]

Komt het goed met Afrika? We zouden het graag zien gebeuren, maar de paar weken die we op dat continent hebben doorgebracht, stemmen ons niet bepaald hoopvol. Heel kort door de bocht: de mensen zijn arm en zullen dat waarschijnlijk ook blijven, zij het hun eigen schuld, zij het de schuld van de westerse wereld. Elke Afrikaan die iets voorstelt, vlucht of wil vluchten naar ontwikkeldere landen, met een enorme brain drain als gevolg. En wie blijft, lijkt totaal ongemotiveerd om er iets van te maken. Tuurlijk wil iedereen een beter leven, maar alleen als daar niet harder voor gewerkt hoeft te worden, zo lijkt het. Al met al niet bepaald een recept voor een glorieuze toekomst.

[Dit verhaal is nog niet afgelopen, maar telt nog 6 alinea’s. Druk op de knop “more…” hieronder voor de rest van het verhaal.]

(more…)

[zo. 19-10-08 ~ do. 23-10-08 / Djibouti]

Wat zou Djibouti zijn zonder de Fransen? Op de eerste plaats zou het nooit zo ontwikkeld hebben kunnen worden zonder het rijke koloniale verleden en op de tweede plaats is de tegenwoordige bescherming van het landje door de Fransen de enige reden waarom Djibouti nog als zodanig bestaat. En laat het nou ook precies dat Franse heden en verleden zijn dat Djibouti voor ons zo geweldig maakte.

Afgaande op wat mensen op internet over Djibouti schreven, zou het niet de moeite waard zijn en je er beter een vliegticket vandaan kon boeken dan er te wachten op een boot, maar wij vonden anders. Wij vonden er een geweldig welkom en een stadscentrum dat zo tjokvol prachtige koloniale Franse architectuur stond, dat we ons haast in Europa konden wanen. Na drie maanden Islam en Afrika een niet te onderschatten luxe.

[Dit verhaal is nog niet afgelopen, maar telt nog 5 alinea’s. Druk op de knop “more…” hieronder voor de rest van het verhaal.]

(more…)

[di. 02-09-08 ~ zo. 19-10-08 / Sudan & Ethiopia]

De Chinezen nemen de wereld over. Echt. Vorige reis viel ons de slinkse Chinese kolonisatie van Centraal en Zuid-Oost Azie al op, en dat beeld is alleen nog maar versterkt door wat we nu in Afrika aan Chinese invloed zijn tegengekomen. Stukje bij beetje of met rasse schreden verovert China de wereld, de armste landen eerst, one contract at a time. Slechts een beetje ziel en zaligheid, in ruil voor Chinese infrastructuur. Offers they cannot refuse. Waar stopt ‘t? Kunnen wij ook een aanbod verwachten dat we niet kunnen weigeren?

[Dit verhaal is nog niet afgelopen, maar telt nog 10 alinea’s. Druk op de knop “more…” hieronder voor de rest van het verhaal.]

(more…)

[do. 16-10-08 ~ zo. 19-10-08 / Hargeisa ~ Harar ~ Dire Dawa ~ Djibouti City / Somaliland ~ Ethiopia ~ Djibouti / 270+55+280=605km.]

Het was allemaal de schuld van Abdisalam. We hadden hem gevraagd naar de veiligheidssituatie en hij had ons verteld dat we ook voor het traject tussen Hargeisa en Djibouti een bodyguard mee moesten. Omdat wij het niet beter wisten en liever ons hoofd op onze schouders hielden, rekenden we de kosten voor die bodyguard eens goed door en concludeerden dat het ettelijke tientallen euro’s goedkoper was om eerst helemaal te backtracken terug Ethiopie in, naar Harar en van daaruit naar Djibouti te gaan, dan met bodyguard en al in de rechtstreekse jeep naar Djibouti te springen. En behalve de prijs waren er nog meer voordelen. De omweg via Ethiopie zou comfortabeler zijn dan een nacht opgepropt zitten in een jeep over onverharde woestijnweggetjes en bovendien kregen we nog de kans om Dire Dawa te bekijken. Uiteindelijk bleek alleen dat laatste voordeel stand te houden..

Vier dagen duurde de omweg. We doken terug Ethiopie in, namen een dag pauze met vrij acute diarree (niet zo handig tijdens lange busritten), verkenden stoffige markten vol arme vrouwtjes en martelden onszelf met een ongezonde dosis vroege wekkers en gruwelijke zandwegen - en werden aan het eind van de rit fantastisch opgevangen door Didier. Nog een laatste keer maximaal Afrika.

[Dit verhaal is nog niet afgelopen, maar telt nog 16 alinea’s. Druk op de knop “more…” hieronder voor de rest van het verhaal.]

(more…)

[vr. 10-10-08 ~ wo. 16-10-08 / Somaliland]

“Look, no guns!” zei Mr. Abdisalam, de minister van toerisme, toen hij ons in zijn auto over de straatmarkt van Hargeisa reed, langs een fortuin aan gouden sieraden en stapels geld. Trots als een pauw was hij dat de marktkooplui hun kapitaal zomaar op straat durfden uit te stallen zonder dat er gewapende bewaking bij stond. Zo veilig was het er. En niet alleen Abdisalam was er trots op, elke willekeurige Smalilander liet geen kans onbenut om te vermelden dat Somaliland heel anders was dan Somalie; dat Somaliland veilig was. Abdisalam voegde er nog aan toe dat zelfs in Europa deze hoeveelheden geld en goud zwaar bewaakt moesten worden, implicerend dat Somaliland misschien zelfs nog wel veiliger was dan westerse landen. Juist.. Eerder die dag had diezelfde Mr. Abdisalam ons op het hart gedrukt dat we echt niet met het openbaar vervoer konden reizen en we zeker weten een gewapende bodyguard mee moesten hebben. Anders was het veel te gevaarlijk. Terroristen uit Mogadishu zouden ons zomaar kunnen kidnappen en een kopje kleiner maken.

Ofwel Abdisalam hield ons voor de gek, of zichzelf, of Abdisalam vertelde slechts de waarheden die op dat moment het best uitkwamen. Het was waar dat we in Somaliland slechts een Kalashnikov hadden gezien - heel anders dan in Ethiopie, waar die dingen onderdeel van het normale straatbeeld waren - en ironisch genoeg hadden we voor die ene Kalashnikov zelf betaald. Maar waarom in thefirst place de noodzaak voor een gewapende bodyguard? Als ware academici probeerden we de tegenstrijdigheden in de uitspraken met elkaar in verband te brengen, maar een conclusie trekken kon pas toen we weken later - veilig en wel het land uit - hoorden over bomaanslagen in Hargeisa.

[Dit verhaal is nog niet afgelopen, maar telt nog 5 alinea’s. Druk op de knop “more…” hieronder voor de rest van het verhaal.]

(more…)

[vr. 19-12-08 / Ulan Batar / Mongolie]

Lieve allemaal,

Heel even hingen er hele donkere wolken aan de Siberische horizon, maar het lijkt erop dat er in Irkutsk nu dan toch een stapeltje treintickets richting westen op ons ligt te wachten - met hartelijke dank aan Anton en zijn outdoor company in Irkutsk [Baikal-Adventure.com]. Zonder zijn hulp was het echt niet gelukt. En omdat Baikal Adventure verder ook hele gave dingen doet, hebben we er gelijk voor gekozen om de kerstdagen met Anton himself de besneeuwde bergen rondom Lake Baikal in te trekken. Ergo, we hebben ook onze planning een beetje op de schop genomen. In plaats van oud-en-nieuw in Moskou gaan we nu oud-en-nieuw vieren met bezopen Russen en te veel wodka in de trein en slaan we Litouwen gewoon helemaal over. Het laatste stukje gaan we niet in een hele ellendige Eurolines-bus zitten (dat nooit meer, echt), maar gaan we fijn met de boot vanuit Riga. Aiaiai wat komt thuis in de tussentijd dichterbij. Met elke bus of trein die we nemen, begint de erwtensoep sterker te ruiken - letterlijker dan je denkt - maar of we daar nu naar uitkijken of er net helemaal nog geen zin in hebben, dat weten we zelf ook niet echt.

Wat schrijven betreft wederom duizend excuses, het schiet niet op en we lopen steeds meer achter. Schijnt trouwens niet heel bijzonder te zijn - niemand die we tegen zijn gekomen, was helemaal bij met schrijven. We weten dat sommige mensen het heel verwarrend vinden dat we zo nu en dan zeggen dat we in Siberie zitten of waar dan ook, maar wel verhalen online zetten uit gekke landjes in Afrika. Wel, dat is dus omdat we gewoon lui zijn - ik bedoel, druk bezig zijn met reizen. Sorry Zie de ‘route’-sectie in het menu bovenaan de pagina voor de precieze details over wanneer we nu waar precies zijn; die loopt praktisch altijd ongeveer goed..

In de tussentijd hebben er alweer een paar dagen Mongolie op zitten met temperaturen lager dan -20 en kunnen we in ieder geval al vermelden dat we een hele eigenaardige nieuwe ervaring rijker zijn: bij dit soort temperaturen bevriest het snot aan de binnenkant van je neus!

Liefs & tot snel,

Gideon & Jorien

[ma. 13-10-08 & di. 14-10-08 / Hargeisa ~ Berbera ~ Hargeisa / Somaliland / 170+170=340km.]

Hargeisa was in zichzelf al de moeite waard geweest om voor naar Somaliland te komen, maar als we er toch waren, dan wilden we ook wel graag nog iets meer van het land zien. Havenstad Berbera, de kust, de zee. Het punt was alleen dat onafhankelijk reizen zoals wij dat graag deden al snel niet meer tot onze mogelijkheden bleek te behoren en we niet anders konden dan vervoer te charteren, compleet met Kalashnikov dragende bodyguard.

Al met al leverde het ons twee dagen op die het boekje in gaan als een rollercoaster van emoties. Van oogstrelende schoonheid tot diepe frustratie en van meligheid tot ontzag in een setting van roestbruine bergen, spookachtig stille vissersdorpjes, verlaten stranden, prehistorische hangplekken, stromende regen en verblindende zonneschijn. Hieronder een extra lang verhaal over al onze ups en downs en wat je kunt verwachten bij een bezoek aan Somaliland.

[Dit verhaal is nog niet afgelopen, maar telt nog 26 alinea’s. Druk op de knop “more…” hieronder voor de rest van het verhaal.]

(more…)

[za. 11-10-08 & di. 14-10-08 / Hargeisa / Somaliland]

Hargeisa, de hoofdstad van Somaliland, voldeed aan een deel van onze verwachtingen en oversteeg de rest ervan. De kleuren, de mensen en de huizen waren net zo geweldig als de verhalen die we erover gehoord en gelezen hadden. Maar wie denkt aan iets dat begint met Somali-, ziet zeker geen plaatjes voor zich van goed gevulde markten, dikke SUV’s, Amerikaanse luxe-auto’s, razendsnel internet, bergen eten of winkels vol platte-beeldbuis-televisies. Wij hadden het niet verwacht in ieder geval. Maar laten we vooral niet te hard van stapel lopen: Hargeisa was nog steeds Afrika en hield wel degelijk vast aan de stereotypen. Van alle straten in Hargeisa waren er maar twee verhard, stoplichten of enige andere vorm van verkeersregels waren al tien jaar stuk of volledig absent, de meeste handel vond nog steeds gewoon plaats vanaf handkarren of vanuit kleine houten stalletjes langs de weg en voor goederentransport werden nog steeds opvallend veel ezels en ezelkarren gebruikt. Bovendien, alles maar dan ook echt alles zat onder een dun laagje heel fijn bruingrijs stof waardoor het niet echt uitmaakte wat eronder zat, alles leek er oud, Afrikaans en Somali door.

[Dit verhaal is nog niet afgelopen, maar telt nog 5 alinea’s. Druk op de knop “more…” hieronder voor de rest van het verhaal.]

(more…)

Lieve mensen,

Na een slopende nacht in het vliegtuig, zijn we gisterochtend in Hong Kong aangekomen voor het begin van het laatste deel van de reis. Dus ja, de verhalen op dit weblog zitten nog in Afrika en lopen dus ‘n maand ofzo achter. Inhalen met schrijven lukt nog niet heel erg; het reizen zelf is gewoon belangrijker dan het schrijven erover

Wat Hong Kong betreft kunnen we alvast een ding verklappen: het is nog steeds net zo geweldig als twee jaar geleden. Na alle steden die we tot nu toe gezien hebben, is Hong Kong alweer en nog steeds de onbetwiste nummer 1.

Het is geweldig om vreemde, nieuwe plaatsen te ontdekken, maar het is ook onbeschrijflijk fijn om aan te komen in een plek die bekend is. En nog steeds een beetje vreemd.

Tot snel!

Liefs vanuit HK,

  Gideon & Jorien